دلم  نمی خواهد 

                      نه

                      هرگز دلم نمی خواهد

    کسی در قفس تنهاییم را

                       حتی به بهانه ی دادن دانه باز کند

    دلم نمی خواهد نسیم به درون قفس تنهاییم حتی به بهانه ی

    هوای تازه پر بکشد  ...

    دلم نمی خواهد که صوت از روزنه های کوچک پنجره ام

    به بهانه ی موج بودن به

                           شعورم سر بزند  ...

    دلم نمی خواهد که طلوع و غروب آفتاب

                                           بر سقف اتاقم گذر کند

    من در خلوت تنهایی خود یک به یک ابعاد

                                           زندگی ام را خراب خواهم کرد 

                                           تا

    دیگر تکیه گاهی باقی نماند   ...

    می خواهم 

               می خواهم در پوچی زندگی  

                                           در یکی از همین حفره ها بخوابم 

    و دیگر بیدار نشوم 

                        ...